Leesgroep Zondag 8 mei 2022

Het is bijzonder zeldzaam dat je zo’n mooi en openhartig gesprek met een groep mensen mag meemaken als gistermiddag.

Misschien was het omdat dit de derde keer was dat onze Leesgroep Zin in het Alledaagse bijeen kwam en we elkaar beter kennen of ook omdat we met een kleine groep samen waren. Vanwege moederdag en het mooie zomerse weer hadden een zestal mensen verstek laten gaan. Natuurlijk kan dat en mag dat. Het leven zelf hoort soms de voorkeur te krijgen over het praten erover! Maar aan het begin dacht ik toch vooral aan de mensen die er niet bij waren en die de laatste keer allemaal een belangrijke bijdrage aan het gesprek hadden geleverd. Echter toen het begon gingen we vrijwel meteen de diepte in en deelden we ontroerende en aangrijpende verhalen met elkaar die onze levens zin geven, of waardoor we (weer) zin in het leven kregen, of hebben ontdekt.

Als het een beetje meezit (en tegenzit met het weer!) hoop ik dat de anderen er ook weer bij zullen zijn volgende keer (26 juni) maar deze inspirerende middag zal ik niet snel vergeten.

Dank je wel Annelies, Monique, Anneke, Irone, Peter en Kees.

johannes

PS Wilt u ook meedoen met de Leesgroep Zin in het Alledaagse neemt u dan contact op. We hebben we nog een plekje vrij.

Leesgroep Zondag 6 maart 2022

Dankzij corona had het even geduurd maar de leesgroep is afgelopen zondag weer bijeengekomen.

Dit keer ging het over de tweestrijd van zekerheid en vrijheid. Gaat zin over verlangen? je hart volgen ondanks je onzekerheden? Of is het ja zeggen tegen een uitdaging, iets dat op je pad komt? Is zin een luxe? Kun je alleen nadenken over zin, en zin ervaren, als je een dak boven je hoofd hebt en genoeg te eten?
Het thema dat steeds terug lijkt te komen heeft te maken met verbintenis. Zin is weerklank, zei iemand. Dat vond ik mooi. Het idee dat zin woorden overstijgt, iemand maakt een geluid, en iets of iemand antwoordt — maar je kunt ook gehoor geven aan jezelf, en je eigen weerklank zijn.

johannes

Groen licht

Vandaag, 10 december, is het de Dag van de Mensenrechten.

Mensen op de vlucht worden aan de Europese grens steeds vaker tegengehouden, mishandeld, opgejaagd, in gammele bootjes terug de zee op gestuurd of bewust met harde hand teruggeduwd uit grondgebied van de EU. Dit alles gebeurt om hen de mogelijkheid te ontnemen gebruik te maken van hun recht asiel aan te vragen in Europa.

In Polen hangen bewoners langs de grens een groen licht aan hun huis als teken dat migranten in nood daar terecht kunnen voor hulp. Sommigen van hen durven het groene licht niet meer aan te doen uit angst voor repercussies door Poolse autoriteiten.

De Vereniging van Asieladvocaten (VAJN) roept mensen op om op deze dag hun woning of gebouw groen te laten kleuren. Want mensenrechten gelden altijd en overal, en moeten door lidstaten van de EU gerespecteerd worden.

Als Hoogstraatgemeenschap willen wij graag aan deze oproep gehoor geven. Wij kleuren groen vanavond!

Advent

Vandaag begint de Advent. Een reis van donker naar licht.
Een tijd van wachten, verwachten, waken.
We hopen een licht te mogen zijn op het pad van hen
Die geen uitzicht hebben, die het wachten moe zijn.
Een klein bescheiden lichtje, een lichtje met hoop.
Die weg gaan we.
Die reis maken we.
Samen.

 

15 oktober stichtingsdag Klooster

137 jaar met vallende herfstbladeren in de binnentuin; veel
137 jaar binnen-tredende mensen; ook velen
137 jaar oud glas en lood dat de zon weerstaat; kleurrijk
137 jaar gebeden en gedachten binnenshuis; nog kleurrijker
137 jaar versleten keldertrap-treden; mooi oud worden
137 jaar pas; het gaat nog ouder worden
immers ’tijd is een gave Gods’ en komt vanzelf.

De vlag kan weer gevlogen worden

Waar komt hij toch in vredesnaam vandaan die ‘rainbow’ vlag die elk jaar bij het Stadshuis wordt gehesen voor Vredesweek en die daar gedurende de hele week wappert?

Jarenlang werd diezelfde vlag elk jaar door een van de Zusters van Liefde van het Klooster naar het stadhuis gebracht en een week later weer opgehaald! Die traditie is door de huidige bewoners die vijf jaar geleden het nu voormalige klooster van de zusters hebben overgenomen, voortgezet.

Vandaag was het weer zover. Hier wordt de vlag door een van de bewoners aan de bode in het Stadhuis overhandigd.


Toen ik een week later de vlag weer op ging halen lag hij al klaar. De bode gaf hem aan mij met een vriendelijke glimlach en wenste me een fijne dag, maar de receptioniste riep me terug. ‘Meneer meneer, wanneer brengt u hem terug?’
‘Nou volgend jaar!’
‘U maakt een grapje!
‘Nee hoor! en wij zullen hem goed bewaren. dus maakt u zich geen zorgen!’

Nacht van de Vluchteling

In de nacht van 11 op 12 september werd voor de 11e keer de Nacht van de Vluchtelingen georganiseerd. Annelies liep dit jaar voor de 3e keer mee in Tilburg dit keer. Zij maakte deel uit van het team van Vluchtelingen in de Knel. Het was een goede nacht, geen regen, veel sterren, perfecte temperatuur. En…. de 40 km  zijn gelopen, zonder blaren! Wel spierpijn natuurlijk. Annelies haalde maar liefst 6.119 euro op! Dat was mede dankzij een anonieme donatie van 5.000 euro die niet onopgemerkt bleef want zij werd prompt gebeld door Omroep Brabant die een interview met haar wilde. Dit is terug te vinden op

https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/3860844/annelies-kreeg-5000-euro-van-anonieme-schenker-om-vluchtelingen-te-helpen

Het is fijn dat zoveel mensen hebben meegelopen voor een goed doel.
Volgend jaar weer!

 

 

Er zijn er twee jarig…

… dus tijd om een vuurtje te bouwen in de kloostertuin en taart te eten! Op deze foto (door Rard) de jarige Petra met onze nieuwe bewoner Johannes.

en een foto van ons vuur(tje) door Luus.