mei

waarom?hoe
we nooit we weten
(met een hoog laag hoog
in de mei in de lente)
leef!sterf
(voor altjjd is nu)
en dans jij plotseling bloeiende boom
— ik zal zingen

dit gedicht van e.e. cummings uit 1952 deed me denken aan deze blogpost van erik.

Dag van de Aarde

Vandaag, 22 april, is het de dag van de aarde. We zouden het bijna vergeten, door alle aandacht die uitging naar het verzorgen van de zieken. Ze krabbelen langzaam op, maar dan ook echt langzaam Toch is het in dit geval juist Erik die ons attent maakte op deze dag. Als kind al geïnteresseerd in de natuur, in alles wat groeit en bloeit, inclusief de mens. Altijd ook met aandacht voor de spirituele kant van de aarde, de schepping.
We besteden er op bescheiden wijze aandacht aan, met prachtige gedichten, in combinatie met afbeeldingen: op de oprijlaan, in onze tuin, aan de voorkant. Een kleine route die je kunt lopen, als je er tenminste oog voor hebt. Even stilstaan, je verwonderen, genieten van het jonge groen, het prachtige gezang van vogels.
Wij zijn onderdeel van deze aarde, een schakeltje in het geheel.

pasen 2021

Corona heeft ons in de kladden gegrepen. Twee mensen besmet in huis. Dat is wel een heel rare Pasen dit jaar. Twee mensen in bed, ziek, koorts, drie mensen negatief getest.
We lopen wat rond, we kijken een film, we doen eigenlijk niets. We mogen niet naar buiten.
Terwijl de een had moeten werken, de ander een feestje mist, waar ze al weken naar uitkeek en iemand mist essentiële stagedagen.
Maar vanaf mijn woonkamer zag ik vandaag twee duiven op het dak,
ze hadden elkaar lief.
Als we dat voor ogen houden, kan er eigenlijk toch niets fout gaan.
Wij wensen u mooie Paasdagen vanuit onze quarantaine en isolatie plekken.

wees niet bang

in mijn werk ga ik in gesprek met mensen die aan het doodgaan zijn, die niet meer willen leven, en die niet weten hoe ze moeten leven.

ook ga ik soms in gesprek met mensen die de dood van iemand die hun lief is van heel dicht bij meemaken.

onlangs schreef een vrouw, zittend bij het bed van haar man van net 50 met een hersentumor, mij dat ze ten einde raad was. in de laatste dagen van zijn leven was haar man boos, verdrietig en bang. ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen of zou kunnen zeggen.

dit was mijn antwoord :

lees dit aan hem voor, en elke keer als je iets wilt zeggen en je weet niet wat, lees het dan wéér voor. leer het uit je hoofd en fluister het in zijn oor. geef de tekst ook aan mensen die op bezoek komen en die niet weten wat ze tegen hem moeten zeggen.

wees niet bang
het niets bestaat niet

het is alleen maar een idee
gemaakt door mensen

en uiteindelijk
zal het idee
dat er niets is

en iets dat niets wordt
verdwijnen

en zal er niet langer
zijn en niet zijn zijn

geen worstelingen meer
geen tweestrijden

ook alle tegenstellingen
zullen elkaar opheffen

(herhaal ad infinitum)

Aarde

In de gesprekken om te komen tot de tekst op de voorpagina heb ik ondere andere onderstaande woorden geschreven :

Deze tijd doet een appèl op mij om te leven vanuit het bewustzijn van heelheid en gebrokenheid. Als mens voel ik me groots en nietig tegelijk. Een onderdeel van de gehele Aarde en van mijn dagelijks wereldje. Om hier recht aan te doen wil ik mezelf, mijn medemens en de natuur ontmoeten. Door ruimte te geven; letterlijk en figuurlijk. Je mag er zijn zoals je bent, jij medemens, jij korenbloem, jij veldleeuwerik. Staand op de schouders van generaties voor ons en met een open blik wil ik een steentje bijdragen om (weer) zin te ervaren in dit bijzondere tijdsgewricht.

Ontmoeten

Voor mij is de verbinding tussen binnen en buiten van groot belang. Als mens ben je nooit een eiland. Als je in verbinding bent met jezelf, ga je als vanzelf opnieuw naar ‘buiten’.

Het ontmoeten van anderen is voor mij persoonlijk van levensbelang. Met ontmoeten bedoel ik niet het uitwisselen van informatie, niet het alleen maar spreken of alleen maar luisteren. Ontmoeten is een wisselwerking waarbij de ander iets in jou aanraakt en omgekeerd. Een echte ontmoeting laat sporen na.

Het ontmoeten van anderen kan zijn als een spiegel, het geeft energie, het schuurt, het doet een appèl op mij. De filosoof Levinas is in dit verband voor mij een wegwijzer.
Voor het ontmoeten van anderen is openheid van groot belang.

Groentenpakket

elke vrijdag staat er een groentenpakket van de voedselketen voor de deur. je kan zien dat deze pompoen liefde en aandacht gehad heeft. hij was bijna te mooi om op te eten.

Ik ben hier

Hallo allemaal, mijn naam is Johannes Klabbers. Ik ben sinds drie maanden bewoner en aspirant lid van de Hoogstraatgemeenschap. Ik ben schrijver. Mijn boek, dat in het Verenigd Koninkrijk en Australie in 2016 verscheen (en in het Engels geschreven is), heet I Am Here. Daarnaast werk ik zelfstandig als therapeut en onafhankelijk geestelijk verzorger.

Na 36 jaar in Australië en 8 jaar in Engeland ben ik vijf jaar geleden weer terug gekomen naar Nederland. Ik had nooit gedacht dat ik ooit in Eindhoven zou komen wonen (ik ben geboren en getogen in Utrecht).

Het ging mij niet om de stad maar om de woongroep, de mensen hier, en hun idealen — en de ruimte in en rondom dit mooie gebouw en de uitstraling ervan. Ik ben heel blij om in deze prachtige plek te zijn. Ik voel mij hier geborgen en het inspireert mij om hier te wonen in de fijne, rustige en huiselijke sfeer.

Ik ben heel blij om in deze prachtige plek te zijn. Ik voel mij hier geborgen en het inspireert mij om hier te wonen in de fijne, rustige en huiselijke sfeer. Ik zie er naar uit te kunnen bijdragen aan de activiteiten die wij gaan organiseren als het weer mogelijk is en om de mensen van de Kring te ontmoeten. Van Gerard en Anneke kreeg ik al een mooie kaart om mij welkom te heten, dank hiervoor! Ook heb ik heb heerlijke chocolademelk gedronken thuis bij Truus.

Als er mensen zijn die meer over mij willen weten, nodig mij gerust uit om langs te komen. Eén persoon thuis ontvangen mag nog! Voor diegenen die iets over mij willen lezen, er stond een mooi interview van Elze Riemer met mij in de laatste Volzin. Als iemand mijn boek wil lezen kun je een exemplaar van mij lenen.

Je kunt mij mailen
johannes@hoogstraatgemeenschap.nl

Hopelijk tot gauw!

Er zijn er twee jarig…

… dus tijd om een vuurtje te bouwen in de kloostertuin en taart te eten! Op deze foto (door Rard) de jarige Petra met onze nieuwe bewoner Johannes.

en een foto van ons vuur(tje) door Luus.

Herdenking omgekomen vluchtelingen

Elk jaar staan wij als Hoogstraatgemeenschap stil bij het sterven van mensen die onderweg zijn naar een beter, menswaardiger bestaan. Aan de randen van Europa lopen zij vast of komen om. Een drama waar wij het liefst onze ogen voor sluiten. Dit jaar is het helaas niet mogelijk op met een grote groep samen te komen en er op deze manier bij stil te staan. Maar…. Op de gebruikelijke plek buiten brandt een kaars, ligt een krans met een gedicht. We zijn stil….. We laten het niet ongemerkt voorbij gaan.
U kunt op deze plek ook even stilstaan als u er langs komt. Ook voor een kop koffie en een gesprek bent u altijd welkom, ook in deze tijd.

Vluchteling?
Maar ik ben geen vluchteling
want ik ben niet gevlucht.
Ik ben weggewaaid, als een blad van een boom.
Er is in ons land een verschrikkelijke wind opgestoken;
een wind vol vuur en verkrachting.
En op ’n dag,
op een dag die ik me niet meer herinner,
op een dag die ik mij niet meer durf te herinneren,
ben ik weggewaaid.
Wie zou er uit zich zelf vluchten
Wie zou er uit zich zelf
Z’n eigen huis
Z’n eigen stad
Z’n eigen land
Z’n eigen familie in de steek laten
En dan ergens aankomen waar je niet welkom bent?
Vluchtelingen zijn nooit welkom
Dat weet iedereen
Dat heeft de geschiedenis al zo vaak bewezen.
Waarom dan een langzame dood
In een vreemd land
Als je op de drempel van je eigen huis
Ook kunt sterven?
Vluchtelingen bestaan niet.