Daria. Ja!

Daar stond hij voor de deur. Een negen uur(!) durend ‘gesprek’ bleek uiteindelijk genoeg om een verblijfsvergunning te krijgen. Daria woonde 9 maanden bij ons. Hij kwam met een zeer zwaar gemoed binnen, met een blik in de ogen die je niemand toewenst. Hij had in Afghanistan getolkt voor het Nederlandse leger en daarom uiteindelijk moeten vluchten voor zijn eigen leven. Met hulp van Vluchtelingen in de Knel en een goede psycholoog heeft hij het gered. Na ons was het weer Ter Apel en Hoogeveen. En daar stond hij dus; 17 maanden later, voor de deur. Hij keek glunderend uit zijn ogen. Hij had goed nieuws. Sterker nog; hij had gisteren een woning toegewezen gekregen in Eindhoven, om de hoek nog wel. ’s Avonds als vanouds weer meegegeten; gezorgd dat hij een matras kreeg, wat keukenspullen en een keukentrap. Hij wilde namelijk meteen gaan schilderen. De ontmoeting met Shanto was warm. En nu -potverdorie- op naar de toekenning voor Shanto.

Nacht van de Vluchteling

Niet in juni, tijdens de kortste nacht, dit keer! Maar wel op 11 september. Rondje Tilburg, 40 km. Ik heb me aangesloten bij het team van VidK, ‘VidK maakt meters‘. En ja, meters hebben we gemaakt gisteren met ons vieren: Lenie, Daphne, Robbin en ik. Ondanks de regen en onze schoenen die sopten. Maar gezellig was het wel en zo trainen we gewoon door tot 11 september. Dan is het menens.

Dag van de Vluchteling


We denken aan Youssuf die hier vier weken geleden, zonder schoenen verweesd in de gang stond. Nog drie weken wachten voordat hij de terug reis zou gaan maken.
Hoe zou het met hem gaan nu hij weer in Sudan is?
We denken aan Nasha die vorige week ‘verdwaald’ voor de deur stond, moeilijk ter been, en die ontredderd met zijn moeder belde.
Hoe zou het hem nu vergaan in het AZC waar hij vandaan kwam?


We denken aan al die medemensen die hier de afgelopen jaren voor kortere of langere tijd verbleven. Hoe gaat het bijvoorbeeld met de drie hoogzwangere vrouwen die we huisvestten? Komen de kinderen goed terecht? Ze mogen toch zeker wel een toekomst zonder angst in Nederland tegemoet zien?
Het is niet voor te stellen wat al die andere miljoenen vluchtelingen moeten doorstaan.
We houden het hier maar klein; we leven mee met onze nieuwe bewoonster uit Congo die rouwt om haar aan Covid gestorven man.
En we wachten vol hoop op eindelijk eens het verlossende besluit voor onze ‘langstzittende’ huisgenoot uit Myanmar.

Vogelparadijs

We missen onze kloosterkat. Zo gauw we weer nieuwe bewoners hebben van de gemeenschap gaan we weer op zoek. Voor mij persoonlijk is het afgelopen poes-loze jaar prima geweest; de vogels zijn weer volop terug in de binnentuin! En nu zijn er drie nesten; de koolmezen zitten in de vertrouwde nestkast, de merels hebben een nest gebouwd in de clematis en de staartmezen hebben een prachtig omsloten nestje gebouwd in de kamperfoelie. Hier zijn als eerste de jongen uitgevlogen. Het was al een heel getwitter in de binnentuin, nu is het helemaal een heerlijk kabaal. De jonge meesjes zijn aan het oefenen; ze moeten uiteindelijk de hoogte in om de binnentuin te kunnen verlaten. Om hun
eigen weg te gaan vervolgen. Nu hebben ze het nog prima in het bijzijn van de ouders in onze mooie binnentuin.

Verhalen bij de voordeur

Als bij ons de bel gaat, is het altijd een verrassing wie er voor de deur staat.
Soms is het iemand die gewoon de sleutel van het lokaal nodig heeft, een andere keer wijzen we de weg naar de kerk, of naar Vluchtelingen in de Knel. Pas geleden wilde iemand zijn oude schoenen aan ons kwijt, wellicht hadden wij er wat aan, we vangen toch vluchtelingen op?
Deze week stond er een man voor de deur met een bijzondere vraag. Hij sprak Engels en ik gelukkig ook. Hij wilde zijn vriend en diens vrouw verrassen met een cadeau: een schilderij van de huwelijksfoto van zijn vriend. Of hij het bij ons mocht neerzetten en dan zouden zij het komen ophalen, na instructies van hem.
Mijn eerste reactie was weerstand, waarom bij ons, wat hebben die mensen met deze plek…. De Italiaan in kwestie gooide al zijn charme in de strijd en ik begon langzamerhand mee te denken. Waarom niet in de tuin, bij het H. Hartbeeld? Het pas getrouwde echtpaar (ook Italiaans) is erg gelovig en komt vaak in de Engelstalige mis in de Lambertuskerk. De man aan de deur werd steeds enthousiaster, zeker toen ik hem meenam naar de binnentuin. Ondertussen vertelde hij zelf ook over zijn eigen leven, alsof ik hem al jaren kende. En ik hoefde alleen maar te luisteren. Gelukkig gaat me dat goed af.
Alberto, zo heet hij, zou een standaard halen voor het schilderij en een doek. Zelf zou hij er niet bij zijn want de echtgenote moest denken dat haar man het allemaal geregeld had.
Zo gebeurde het dat er de volgende avond, klokslag 8 uur een andere Italiaan aanbelde met zijn vrouw. Ik nam hen mee naar de tuin. Het weer zat mee, de azalea’s kleurden prachtig en de vrouw was zeer verguld met het resultaat.
Zo zie je, het is nooit saai bij de Hoogstraatgemeenschap!

mei

waarom?hoe
we nooit we weten
(met een hoog laag hoog
in de mei in de lente)
leef!sterf
(voor altjjd is nu)
en dans jij plotseling bloeiende boom
— ik zal zingen

dit gedicht van e.e. cummings uit 1952 deed me denken aan deze blogpost van erik.

Dag van de Aarde

Vandaag, 22 april, is het de dag van de aarde. We zouden het bijna vergeten, door alle aandacht die uitging naar het verzorgen van de zieken. Ze krabbelen langzaam op, maar dan ook echt langzaam Toch is het in dit geval juist Erik die ons attent maakte op deze dag. Als kind al geïnteresseerd in de natuur, in alles wat groeit en bloeit, inclusief de mens. Altijd ook met aandacht voor de spirituele kant van de aarde, de schepping.
We besteden er op bescheiden wijze aandacht aan, met prachtige gedichten, in combinatie met afbeeldingen: op de oprijlaan, in onze tuin, aan de voorkant. Een kleine route die je kunt lopen, als je er tenminste oog voor hebt. Even stilstaan, je verwonderen, genieten van het jonge groen, het prachtige gezang van vogels.
Wij zijn onderdeel van deze aarde, een schakeltje in het geheel.

pasen 2021

Corona heeft ons in de kladden gegrepen. Twee mensen besmet in huis. Dat is wel een heel rare Pasen dit jaar. Twee mensen in bed, ziek, koorts, drie mensen negatief getest.
We lopen wat rond, we kijken een film, we doen eigenlijk niets. We mogen niet naar buiten.
Terwijl de een had moeten werken, de ander een feestje mist, waar ze al weken naar uitkeek en iemand mist essentiële stagedagen.
Maar vanaf mijn woonkamer zag ik vandaag twee duiven op het dak,
ze hadden elkaar lief.
Als we dat voor ogen houden, kan er eigenlijk toch niets fout gaan.
Wij wensen u mooie Paasdagen vanuit onze quarantaine en isolatie plekken.

wees niet bang

in mijn werk ga ik in gesprek met mensen die aan het doodgaan zijn, die niet meer willen leven, en die niet weten hoe ze moeten leven.

ook ga ik soms in gesprek met mensen die de dood van iemand die hun lief is van heel dicht bij meemaken.

onlangs schreef een vrouw, zittend bij het bed van haar man van net 50 met een hersentumor, mij dat ze ten einde raad was. in de laatste dagen van zijn leven was haar man boos, verdrietig en bang. ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen of zou kunnen zeggen.

dit was mijn antwoord :

lees dit aan hem voor, en elke keer als je iets wilt zeggen en je weet niet wat, lees het dan wéér voor. leer het uit je hoofd en fluister het in zijn oor. geef de tekst ook aan mensen die op bezoek komen en die niet weten wat ze tegen hem moeten zeggen.

wees niet bang
het niets bestaat niet

het is alleen maar een idee
gemaakt door mensen

en uiteindelijk
zal het idee
dat er niets is

en iets dat niets wordt
verdwijnen

en zal er niet langer
zijn en niet zijn zijn

geen worstelingen meer
geen tweestrijden

ook alle tegenstellingen
zullen elkaar opheffen

(herhaal ad infinitum)

Aarde

In de gesprekken om te komen tot de tekst op de voorpagina heb ik ondere andere onderstaande woorden geschreven :

Deze tijd doet een appèl op mij om te leven vanuit het bewustzijn van heelheid en gebrokenheid. Als mens voel ik me groots en nietig tegelijk. Een onderdeel van de gehele Aarde en van mijn dagelijks wereldje. Om hier recht aan te doen wil ik mezelf, mijn medemens en de natuur ontmoeten. Door ruimte te geven; letterlijk en figuurlijk. Je mag er zijn zoals je bent, jij medemens, jij korenbloem, jij veldleeuwerik. Staand op de schouders van generaties voor ons en met een open blik wil ik een steentje bijdragen om (weer) zin te ervaren in dit bijzondere tijdsgewricht.